Дарогі
А колькі нас чужых дарог спаткае на зямлі
І хто адкажа да чаго спяшаліся, ішлі.
З якіх краёў нас вецер гнаў,
Хто побач быў заўжды,
З кім разам свет стары ламаў,
Не верыў у гады.
Паветра смак, асенні дождж і золкавая ціш,
Што б не было, але усё ж да зор сваіх ляціш.
Каму аддаць святую рэч, галоўнае са слоў –
Усё хутчэй прагоняць прэч да бліжняга любоў.
Чужая ноч, халодны дом, як пуста ў вачах
Там не сагрэешся цяплом, не скінеш сэрца жах.
Дык адпусці з нямоглых рук ланцуг бялёсых мар.
Не будзе шляхам шэры брук, а лёс – не гаспадар.
(В. Чарняўскі/Я.Касцюкоў)
уверх
Да мора
Мы выбіраем зямлю, што пад сонцам,
Безліч дарогаў нястомлены шлях.
Вольную волю ў полі бясконцым,
Пад навальніцамі сцены і дах.
Прыпеў:
Хочаш, застанься адзін,
Толькі наперад глядзі.
Сумна, дык нас ты пакліч
І паплылі да мора.
Мы раздзімаем крылатыя хмары,
Фарбамі льемся ў шэрыя дні.
Станецца ліха, складзем на ахвяру,
Станецца цемра, запалім агні.
Прыпеў.
Мы дагуляем ля зорак апошніх,
Толькі ці варта ля зорак гуляць.
Мы наглыталіся словаў парожніх,
Зараз не наша чарга іх глытаць.
Прыпеў.
(В. Чарняўскі)
уверх
Сабакі
Мы, як сабакі, завыем на месяц,
Мы адштурхнемся ў скачку ад зямлі.
Крылы расправім ля сонца уверсе,
Так мы ў небе лятяць пачалі
Прыпеў:
Там, дзе застаўся хоць промень надзеі,
Можа застацца і частка цяпла.
Вецер і холад, снягі і завеі
стануць цяплейшым у промнях святла.
Нам не заўсёды хапае дарогаў,
Нам не заўсёды хапае надзей.
Нам не заўсёды хапае святога,
Добрых і чулых, вясёлых людзей
Прыпеў.
(В.Чарняўскі/Я.Касцюкоў)
уверх
Яблыневы блюз
На вуліцы вясна ў поўнай сіле
Скідае свой паслязімовы груз.
А бэз цвіце і галаву дурманіць, як гарэлка,
І я спяваю яблыневы блюз
Пад яблыняю вочы я закрыю
І ліха закручу свой чорны вус.
І удыхну я чыстае паветра і свабоду
І заспяваю яблыневы блюз.
Гарэлкі чарку п'ю я з асалодай,
Звалюся п'яны я пад бэза куст.
І чую, як удалечы ад ночы да світанку
Спявае нехта яблыневы блюз.
(В.Чарняўскі)
уверх
Нам гады пакінулі...
Нам гады пакінулі каменныя муры,
Дробны пыл, салёны дождж і зорку угары
Нам гады пакінулі ашмёткі воўчых зграй.
Ды толькі прыйдзе час і зноўку скажа: выбірай
нас лічылі мужнымі; і як тут не лічыць?
Смерці не баімся мы, але і любім жыць.
Сцежка старадаўняя травой не зарасце.
Хто да нас з мячом - таго адправім на шчыце
Мы гаворым захаду, усходу і ўсім:
Будзе як пад Воршаю, свайго не аддадзім.
Скінуцца іржавыя старыя ланцугі,
І напоўніць вецер нашы гордыя сцягі.
(В.Чарняўскі)
уверх
Пад Грунвальдам
Помніш крывавыя дні пад Грунвальдам,
Слёзы й сцягі перамог...
Помніш, як доўга мы сонца чакалі,
Помніш, як знамі быў Бог...
Цяжка было нам світанак спаткаць,
Горкай слязою усіх абмываць,
Тых, хто з зямлі больш ня здолее ўстаць
Не здолее ўстаць не дачакаўшы вясны
Помніш крыжы на чорных магілах,
Помніш агонь, чорны дым.
Помніш, кружыліся на чорных крылах
Над галавой груганы...
Думкі пра неба, а ў сэрцы страла
Кветкаю чорнай вайна ажыла,
Чорнаю кветкай яна расцвіла
Не дачакаўшы вясны
Помніш харугвы і вецер Пагоні,
Помніш...
Р У Б О Н !
Сонца запаліць свае прамяні,
Кнебу ўздымуцца свечак агні.
Божа, прашу, свой народ барані,
Каб дачакаўся вясны.
(В.Чарняўскі)
уверх
Гады лятуць
Гады лятуць, падзеі, справы, людзі,
Як дзіўны сон, не памятаеш усё
Але надзея лепей, што нам будзе,
Асвеціць твае сумнае жыццё.
Прыпеў:
Глядзі сюды і ўбачыш
Усё, што хочаш ты,
І што не пажадаеш
Ты для свае душы.
Гады лятуць, падзеі, справы, людзі –
Няспыны бег заблытаных дарог.
Ты зразумей за дробязі не судзяць,
А быць інакшым ты ніяк не мог.
Прыпеў
(Я.Касцюкоў,В.Чарняўскі/Я.Касцюкоў)
уверх
Надзея
Шчырым сэрцам да сябе завеш,
Супраць лёсу па рацэ плывеш.
Твой пунсовы ветразь грэе кожную душу.
Не пакінь жа, я цябе прашу.
у начы ты свет далёкіх хат,
У сустрэчы чулы добры брат.
Хай сляды бягуць, іх не дагоніш, як раней,
Але ўперад ты вядзеш смялей.
Нават там халоднаю зімой
Ты абудзіш песняю жывой.
Вольнай птушкай неба заспявае па вясне,
Свет любові прыдзе да мяне.
На бясконцых ростанях стаяць
І бясконца нешта выбіраць...
Ты бясконцы свет, што да канца душу сагрэе
Ты - н а д з е я
уверх
Чакаць
Круцяцца віхры заснежаных дзён,
П'яныя будні знікаюць, як сон.
Частка чужой адзіноты нешта ў душы зварухне.
Трэба пакінуць на потым тое, што душыць мяне.
Прыпеў:
І паляціць над зямлёй
Музыка з дзіўнай душой.
Я ж застануся, каб не перашкаджаць...
Буду чакаць.
Рушыць цягнік - і зямля паплыве,
Слоў учарашніх цяпло ажыве.
Ў стане нікчэмнасці поўнай буду кагосці чакаць,
Толькі б убачыць анёла і ля сябе затрымаць.
Прыпеў.
(В.Чарняўскі)
уверх
Валацугі
Мы цягаемся па краю,
Вёскі, гарады мінаем.
Ой, калі ж нам давядзецца
Ў хаце роднае сагрэцца?
Не пытае холад люты
Ці ты голы, ці абуты.
Ой, калі ж нам давядзецца
Ў хаце роднае сагрэцца?
Есці нам не даставала,
Жываты папруга ўжала.
Ой, калі ж у роднай хаце
Наядзімся мы багата?
Мы цягаемся па свеце,
Мы на месцы не ўседзім,
Бо ў сценах хаты роднай
Не адчуем мы свабады.
(В.Чарняўскі/Я.Касцюкоў)
уверх
Жабрак
Год у год па вёсках і мястэчках
Ходзяць, збіўшы ногі да крыві.
Недзе ў касцёле згасла свечка,
Толькі Бог гаворыць ім: жыві!
Прыпеў:
Ты, жабрак, ад бога не ідзі,
На сустрэчу зораў паглядзі,
Бо ўсім вятрам няма ўцехі там.
Сумны лёс жабрака...
Сівы лёс заўсёды ў туманах,
Ззаду след у чорных лахманах.
Усмешкаю на тварах абадраных
Боль хаваюць у жывых вачах
Прыпеў.
уверх
Стой
Сабе пакінеш напамін
І знікнеш у далёкіх справах.
Цяпер, як некалі, адзін
Скідаеш пыл са струн іржавых.
Прыпеў:
Стой, ты не з такіх хто трымае палёт
І хто крычыць нам: даволі.
Там будзе чакаць не адзін паварот -
Ты не спыняўся ніколі.
Як у ацалелай душы адшукаць
Тое, што з часам не страціў,
Хто будзе на ростанях доўга чакаць?..
Халодны вецер будзіць зноў,
І быццам гук даўно знаёмы
Скідае груз тваіх гадоў,
А што назаўтра - невядома.
Прыпеў.
Каго чакаць, ці варта быць
Якім сябе ў марах бачыў,
Ці варта большае рабіць,
Каб нехта крыўдаю аддзячыў?
Прыпеў.
(В.Чарняўскі)
уверх
